doordromen adventures

12 juni – 18 juni

We drove from Bryce to Zion on June 12th. We wanted to stay in the Park, but because of nature (floods) the campgrounds where closed or fully booked. We were lucky to find a campground in Zion Canyon, called Zion Canyon Campground. At first, it seemed that for the five nights we booked, we had to move campsite each day, but they made it work. 

The first day, we drove in through Zion from the east side, so there’s tunnel. You have to pay a permit ($15 for 2 entries, valid for a week) and they close off the tunnel, as large vehicles can only drive through in the center. It was fun, and very dark. Zion is beautiful. We installed the RV, cooked dinner and went to bed early. The next day, we walked to the Park and visitor center. It was already very busy, the cars (and shuttle from the village) where in a long line for the entrance. We walk about a mile to the visitor center, so that was easy. We took the stroller and the stroller for Siebe (he was still recovering) and after we picked up the Junior Ranger books and some information from the Rangers we walked by the river, the Pa’rus walk. The kids enjoyed throwing stones in the water and although electric mountain bikes are also allowed on the pathway (and enjoyed by less experienced bikers than Dutch people, to say it nicely) it was a fun stroll. 

The second day we decided to walk in to the village, get some groceries and explore a bit. It was really nice. The kids played a bit around the RV and we relaxed for a while. And I did…. some more laundry. Can you detect a pattern here?

The following day we decided to hike a bit more, so we walked to the entrance of the park again. This time however, we didn’t take the stroller but carried the kids instead. Yep. I carried Max on the front and Nora on my back. Gerard carried stuff and Siebe on his back. It was heavy and a real exercise but I was very proud I was able to. And here’s the difference between Europe and the States. Here, I was encouraged along the way. People would greet us and compliment us. And you would hear ‘oh my! there’s also a baby!’. I was called brave, courageous and a bit crazy. I think all of these apply. We walked the path to the Narrows, after taking the shuttle. It was a nice stroll, but it was getting busier. By the way, if you’re planning to go there, you can take your stroller. It’s just sandy here and there, but the path is nice. We saw a lot of small animals and water en hanging gardens. They become hanging gardens because the plants live of the water seeping through the sandstone rocks. Because of flood-danger, the Narrows itself (where you walk through the river) was closed. Another awesome hike, for the daring, is Angels Landing. No way we could do that with the kids, so we explored some more and then took the shuttle back and walked back to the campsite. 

In contrary to most of our campsites, this campsite was quit busy. There was big hispanic family next to our RV and they had a blast. For me, not being used to all the noise, and being really tired (I still feed Max multiple times during the night and he was going through a development ‘jump’) it was kind of annoying, but quiet hours start at 22PM and at 22:02, everything was quiet. The last two days we had a different campsite, most of the sites are very close together, almost like a parking lot, but this site was at the end, had a view of the mountains and was very peaceful. 

The fourth day, it was raining and the weather forecast for Zion was not great. We decided to go out for breakfast at a place that was recommended.. Our taste for breakfast is a bit different I guess! But is was nice to be outside. The kids played with their Lego’s and afterwards we walked in to town. We ended up getting some coffee and cookies at Bumble-berry Inn, that had a nice bakery (and ice-cream shop) and went back to the campground. We moved the RV to a different spot, which was way nicer and more quiet, and as the weather became better during the day we enjoyed time outside. 

On the fifth day, we decided to do an awesome hike called the ‘Overlook Trail’ and we had to get to the East part of Zion, so back through the Tunnel. We made sure to start early, because parking (especially with such a large vehicle) is difficult. It was smart to do so, as we went back we saw many people trying to secure ar parking spot and the trail got busier. It is really cool, you go uphill and walk in/around a cave and there are some parts without a rail, so just make sure you’ve got your hands free for your kids. I carried Max on the front and Nora on my back (she’s two and doesn’t listen very well) and Gerard was responsible for Siebe. That way, he could help him and see to his safety and I would just worry about myself (and the two kids I was carrying). It was funny though, one woman was complaining about the climb, but as soon as she saw me, her companion told her ‘If she can do it with two kids, you’ve got nothing to complain about’. I felt pretty strong that morning. We saw the overlook, the kids played a little bit and we walked back. Siebe walked the whole way and enjoyed himself very much. 

Once we got back to the campsite, it was nice and warm, and the kids had been begging us to go swimming for days…

So took al our stuff, put on our bathing suits and went to the pool.. to discover that someone pooped in it. Yep. Pooped. So.. the pool closed. We bought ice-cream for our very disappointed kids and sat on the deck. Another Dutch family arrived and was equally disappointed, but we decided to have a drink together, that resulted in dinner together, and when the campground guy told us the pool was open again (at 7PM) we went for a swim! We had a lovely time with Marit, Wouter and their three kids. And guess what? While we were at the pool.. Marjolein and Albert saw us, we were back in the same place again! We showered and all got together at our campsite to share stories and eat s’mores. It was a great night, lovely company, millions of stars above (and planets, I now know), sweets and drinks. 

The next day we were going to leave for Vegas, but we decided on checking out late as we were a little tired from the night before, and the kids wanted to play some more together. They all coloured and played in the playground and had a lot of fun. They also regretted to say goodbye! But our paths parted. We do think we’ll meet again soon!

Off to Vegas!

NEDERLANDS

Op 12 juni reden we van Bryce naar Zion. We wilden oorspronkelijk in het Park zelf kamperen, maar we hadden de datum gemist, dus alles zat vol, en de camping die je 2 weken van te voren nog kon boeken bleek te kampen te hebben gehad met een overstroming, dus die was gesloten. Gelukkig vonden we met enige moeite een camping (Zion Canyon Campground) net buiten het Park, en uiteindelijk lukte het ook nog om niet elke dag van plek te hoeven verhuizen. 

Toen we aankwamen reden we Zion in vanaf de oostkant, en daar is een tunnel. Als je zoals wij in een camper rijdt die aan de grote (en hoge) kant is wordt die tunnel afgezet, zodat je er in het midden (over beide banen) doorheen kunt rijden. Hiervoor betaal je 15 dollar, en mag je 2 keer, binnen 1 week. Het was heel donker in de tunnel, en best een avontuur! Zion is prachtig. We installeren de kamper, maken avondeten en gaan lekker op tijd naar bed. Die dagen dat we autorijden zijn altijd vermoeiender. De volgende dag besloten we naar het Visitor Center van Zion te lopen, omdat het ongeveer een kilometer bij ons vandaan ligt en de bussen, net als alle auto’s, al in een lange rij voor de ingang staan. We hebben de kinderwagen meegenomen, en de buggy voor Siebe, omdat hij nog steeds niet lang kan lopen en winnen informatie over de hikes in en halen de boekjes voor de Junior Rangers op. We lopen een eenvoudige trail langs de rivier (de Pa’rus) en pauzeren langs het water, waarbij de kinderen zich vermaken met het gooien van steentjes in het water. De elektrische mountainbikes zoemen je om de oren, en laten we eerlijk zijn, ze zijn niet allemaal even bekwaam in het fietsen, maar het is een leuke wandeling. 

De tweede dag hebben we een rustige dag, je kunt niet elke dag van alles ondernemen! Althans, dat kan wel, en dat doen we ook, maar we doen rustiger aan. We lopen het dorpje in, doen wat boodschappen, kijken bij een lokale kunsthandelaar en ontdekken hier en daar wat. De kinderen genieten van het spelen rond de camper en… ik doe nog meer was. Herken je het patroon al?

De daaropvolgende dag besluiten we het iets sportiever aan te pakken. We wandelen opnieuw het Park in, maar deze keer hebben we geen wagens bij ons maar dragen we de kinderen. Ja.. drie kinderen, twee ouders, dus ik draag Max op mijn borst en Nora op mijn rug (in een baby en kinderdrager). Het voelt een beetje als een pakezel (het is algauw iets meer dan 20kg zo samen) maar het went. Gerard draagt Siebe, extra water en snacks (zo is het gewicht eerlijk verdeeld, en Max slaapt het liefste op mijn borst). Het is pittig, en een echte lichamelijke uitdaging, maar we hebben het gedaan! En we merkten een groot verschil met Europa op, Amerikanen hebben ons gedurende de hele dag aangemoedigd. Mensen spraken ons aan, wilden foto’s maken en gaven complimenten. Ik werd moedig, bewonderingswaardig en een beetje gek genoemd. Alles is wel van toepassing denk ik. We liepen het pad naar de Narrows, die zelf gesloten waren vanwege overstromingen. Het was een leuke hike, maar het werd al drukker. Als je iets wil doen in deze periodes (hoogseizoen) en je wil het niet met vele mensen samen doen moet je vroeg uit de veren. 

Mocht jij van plan zijn om deze hike te nemen, je kunt prima met een (iets wat stevigere) kinderwagen op pad. Er is een klein stukje zanderig, maar het meeste is prima. We zagen ook mensen in een rolstoel. We zagen wat kleine dieren, veel eekhoorns en de hangende tuinen (de planten groeien op het water dat door de zandsteen heen sijpelt, vandaar de hangende planten). Je kunt hier overigens ook een vrij indrukwekkende hike doen, Angels Landing, maar dat is echt onmogelijk met kinderen van onze leeftijd, en daar zijn we eerlijk gezegd niet echt rouwig om. We kijken wat rond en nemen de shuttle terug naar het Visitor Center en lopen dan weer naar de camping. 

In tegenstelling tot de meeste van onze kampeerplaatsen is deze camping behoorlijk druk. Er is een grote Latijns-Amerikaanse familie op de plekken naast de onze en ze hadden elke avond grote eetfestijnen. Ik ben gewend geraakt aan de stilte en rust en moet eerlijk zeggen dat ik er niet heel blij van wordt. Omdat Max nog ongeveer elke 3 uur voeding wil ’s nachts zijn de nachten gebroken, en zeker na intensieve dagen voel ik me moe. Het grappige is wel, om 10u ’s avonds moet het hier stil zijn, en om 2 over 10 is het dan ook helemaal stil. Dus dat is dan wel weer super fijn! De laatste twee nachten hadden we overigens een andere plaats. De meeste campings zijn zo gemaakt dat je allemaal op een rijtje staat, alsof  je geparkeerd staat, maar op de nieuwe plek hadden we meer ruimte, en keken we uit op de bergen. En het was er erg rustig. 

De vierde dag lijkt het weer een keertje tegen te zitten (qua hiken dan). Het regent behoorlijk, en lijkt de hele dag aan te houden. We besluiten bij een lokaal cafe te ontbijten, dat was ons aangeraden. Het was een typisch Amerikaans ontbijt met veel zout en suiker, en niet helemaal wat wij ons van een ontbijt hadden voorgesteld, maar misschien zijn we wat verwend! We zijn wat anders gewend. De kinderen spelen heerlijk met hun Lego en we lopen het dorpje weer in. We halen wat gebak bij de ‘Bumbleberry Inn’, een lokale bakker/ijs winkel en lopen terug. Vandaag moeten we ook rond 12u de camper verplaatsen. Het weer knapt op en we brengen de tijd op de camping door met spelen en opruimen. 

Op de vijfde dag besluiten we een leuke hike te doen, deze heet de ‘Overlook Trail’, hiervoor moeten we terug door de tunnel naar de oostkant van het park, met onze camper. De boel wordt weer afgezet en we vinden nog net een parkeerplaats. Er is namelijk niet veel parkeergelegenheid, en al helemaal niet met zo’n apparaat als waar wij in rijden, dus dan ben ik extra blij met Gerard’s parkeerkunsten. We zijn deze keer ook vroeg, en dat was een slimme zet, want later is het bomvol. Het is een toffe trail. Je moet eerst klimmen, en loopt daarna langs afgronden (met soms hekken, soms niet), door een halve grot en je moet echt klimmen. Ik draag Max en Nora weer (af en toe best spannend, maar op deze manier kan Gerard al zijn aandacht aan Siebe besteden, die grotendeels zelf loopt, maar die je dus ook snel moet kunnen pakken/bijsturen, en ik hoef dan alleen op mijzelf (en de kinderen die ik draag) te letten). Wat grappig was is dat er een dame aan het klagen was over hoe zwaar ze de hike vond, tot ze me zag. Haar reisgenoot zei haar dat als ik het kon met twee kinderen op mijn rug, zij niet mocht klagen. Ze was direct stil. Ik voelde me best sterk die ochtend. We kwamen bij het uitzichtpunt, lieten de kinderen even ‘los lopen’, aten wat brood en we liepen terug. Siebe heeft de hele weg terug zelf gelopen en had het bijzonder naar zijn zin. Ook zo fijn om te zien dat hij weer opgeknapt is! Toen we terugkwamen was het lekker warm weer, en de kinderen wilden al dagen zwemmen, maar daar hadden we nog even vanaf gezien gezien het ziek zijn, maar nu….

We pakten alle spullen, kleden ons om en gaan naar het zwembad. Om aan te komen terwijl de zwembadmeneer het afsluit. Er had iemand in het zwembad gepoept. Zonder grappen. En niet iets kleins. Dus het zwembad moet eerst gereinigd worden. De teleurstelling op hun gezichten.. Een andere Nederlandse familie was minstens net zo teleurgesteld, maar na het kennismaken besloten we wat te drinken, wat resulteerde in samen eten, daarna samen zwemmen (het was gelukt om de meneer over te halen om het zwembad nu te laten schoonmaken ipv morgenochtend). We hadden veel plezier met Marit, Wouter en hun drie kinderen.. en terwijl we in het water plonzen zijn ineens ook Marjolein, Albert en hun twee kinderen weer aanwezig! Niet normaal, dat is zonder het te plannen weer gelukt! We douchen snel en ontmoeten elkaar allemaal bij onze kamper waar we een gezellige avond hebben met s‘mores, marshmallows, wijn, bier, sterren (en planeten heb ik geleerd) en verhalen. Het was een superleuke avond!

De dag erna is het tijd om door te reizen, maar mede door het feestje van gisterenavond besluiten we de ochtend rustig aan te doen. Zo kunnen de kinderen nog tijd met elkaar doorbrengen, kleuren bij Marjolein en Albert en spelen in de speeltuin, ik een laatste was doen en alles reis-klaar maken. Ook de kinderen hadden graag meer tijd samen doorgebracht, maar we gaan allemaal een andere kant op. Toch denk ik dat we ze nog wel een keer tegenkomen! 

Op naar Las Vegas!