4 juni – 11 juni

VOOR NEDERLANDS, SCROLL NAAR BENEDEN

We drove from Glenwood Springs to Moab on the 4th of June. As we drove through Moab, we could see it was a nice village with some shops, restaurants and supermarkets. We planned on going back there, but unfortunately, that didn’t happen. 

Most of the time, we are having a blast on the road. But somedays, you really question whether you’ve made the right choice going on such a road trip. These were those kind of days. It started with me in the Rockies, and a stomach flu. But that’s okay, I can manage. It usually takes 24-48 hours, so I knew I would be fine. 

We spent the first day in Arches, and were able to get in early (because we had timed entry spots again) and drove around for a bit, and explored some small trails. Especially the trail with the Balancing Rock was exciting for the kids. We started in the Visitor Center and they did their work to become Junior Rangers that day. The following night, Nora got sick. She vomited during the night several times, so in the morning, we decided that I would stay in the RV with her, and my dad, Gerard and Siebe would explore Arches some more. 

They did a beautiful hike called the Park Avenue and really enjoyed their time outside. In the meanwhile, my mom helped me with Nora, showering her, letting her sleep and watching her fluids while I did laundry, laundry and some more laundry. And cleaned the RV. She had a high fever and was weak, but at the end of the day she could manage some fluids, and gradually became better. 

The next day, we all went in to Arches together and explored some other parts. Nora was still feverish so she sat in the kid-carrier for the whole time. We cut our time short to bring her back and put her in bed. She slept a lot. So far, so, kind-of-good. At night, we sat outside and barbecued and made marshmallows. 

After three days in Arches, it was time to move on. We hadn’t seen Moab, but we had seen Arches and drove to Wonderland RV Park near Canyonlands and Capital Reef. We started the day with some grocery shopping and Siebe already complained of a stomach ache. As we drove (ofcourse, with no cell coverage, Siebe vomited all over my parents car. And we were nowhere close. We met up at the Visitor Center of Canyonlands and cleaned their car (that’s one advantage of an RV with running water and soap) and took the kids back in the RV. Siebe felt awful. He couldn’t even hold a sip of water down, and every 20 minutes he was ill. And kids, they just keep begging for food and water, and you have to deny them, or give in and face the consequences 10 minutes later. 

That drive took hours in my perception. Well, at least more hours than it actually took. Between holding Siebe, throwing away plastics bags and feeding Max, it was tiring. I vaguely remember my mom getting us some food, but I mostly took care of Siebe. During the night, luckily, the vomiting stopped. But then it came out the other way… and he was so weak, he couldn’t even sit up. He couldn’t go to the bathroom, couldn’t stand on his feet, only moan and sleep. 

We decided that we would give it 24hours and tried to get him to eat and drink, but he just wouldn’t. We cleaned, and did laundry, and more laundry. The next day, we had to get him to a clinic. He was dehydrated, very pale with dark circles under his eyes. They gave him an IV, and he didn’t even refuse. If you know Siebe, you’ll understand that in normal circumstances, he will fight you off. The other day, I had go get a sliver out of his hand, and Gerard and I had to work together, he is that strong. 

Anyhow, they tested his blood and gave him fluids through an IV and prescribed some medicine, and we were allowed to take him with us. We drove to our next top, Ruby’s Inn in Bryce.

It took him two more days to be able to sit up again and on the third day, he started walking again. Although I am a doctor, and my medicine and first-aid kit is beyond normal, I couldn’t do anything else then holing him for the last days, and it was mentally and physically exhausting. I was scared. It is different on the road, with fewer possibilities for medical care and in a country (even though they have good health care here) where you don’t know anyone. I’m so glad my parents where here, they really helped us out.

In the meanwhile, Gerard and my parents visited Capital Reef while I stayed back with Siebe and did more (guess what) laundry. You should see me working the machines with pockets full of quarters (yep, they still use quarters here), and my foldable laundry baskets. I rock laundry, I can tell you. I’m a real pro. 

At night, we sat at the campfire with my parents and enjoyed our time together. Our lovely neighbours at the campsite taught me how to make s’mores (cookies, chocolate and marshmallows, but who am I kidding, if you’re reading this in English, you’ll probably better at making them than I am!). 

We took Siebe (when he was feeling better and after we bought some diapers) in the car and drove around Bryce. It’s beautiful, but you haven’t seen Bryce or expierenced it unless you hike. Siebe was getting better, but unfortunately, now my parents got the virus. So I took my first (and only) solo hike during this trip. I pumped milk for Max, put on my shoes, took my water and my hiking poles and jumped on the shuttle bus to hike. And it was AWESOME.

Sometimes, and especially after such days, you need to be outside. And this hike, if you ever visit Bryce, you should definetely do this hike. It is the Navajo hike combined with the Queens Garden hike. I was advised by the Rangers to do it the other way around for several reasons. One; there was no-one there. Two; you start with a steep decline, instead of ending with a great climb. So you start at Sunset (the place, not the time, I started around 8:30) and end at Sunrise (again, the place, not the time). It took me about two hours, but I stopped a LOT to make pictures.

I remember feeling like I was bursting with energy. Nobody needed me. It was just me and my thoughts. One gentleman stopped me and asked me why I was grinning so much. I just enjoyed my time. And as much as I LOVE my family. I needed to charge my own battery. And it was just so beautiful. I hiked down ‘Wallstreet’ with narrow and steep switchbacks, and then through the valley and up again. You don’t just look down on the ‘hoodoo’s’ but walk in between them. It was awesome. 

The less awesome thing was that our time with my parents ended. The two weeks flew by, and today, they will drive to Las Vegas and fly home again. Luckily, they will visit us again in about three months, when we will visit New York. Funny, they stay in Vegas in hotel New York, New York. 

Once I got back around 11AM, we had to check out quickly and drove on to Zion.

NEDERLANDS

4 juni – 11 juni

Op 4 juni reden van van Glenwood Springs naar Moab. Als we door Moab rijden zien we dat het een leuk stadje is, met wat winkels, supermarkten en restaurants. We overwegen om daar later nog eens uit eten te gaan of rond te kijken, maar dat is kon helaas niet.

De grootste deel van de tijd hebben we het intens naar onze zin tijdens deze reis. Maar sommige dagen twijfel je of je er goed aan gedaan hebt om iedereen mee te slepen op dit avontuur. De komende dag zijn dat soort dagen. Het begon met mij, ik werd gedurende ons verblijf in de Rocky Mountains ziek. Een buikgriepje, lastig en vervelend, maar je weet dat het 24-48uur duurt en dat je dan weer opknapt. Ik maakte me niet druk.

We gaan de eerste dag naar Arches, een Nationaal Park. We komen tussen 8-9 in het park, want ook hier heb je een reservering nodig voor een tijdslot. Het is vanwege die reservering en het tijdstip nog fijn rustig. We rijden wat rond en lopen hier een daar een stukje, een echte hike kun je het niet noemen. We hebben in het Visitor Center weer de boekjes voor de Junior Rangers opgehaald, dus de kinderen zijn druk met hun boekjes en potloden. Ze vonden met name de ‘Balancerende rots’ leuk, en het klimmen daarbij. Als we terugkomen eten we met elkaar. Die nacht wordt Noortje ziek. Ze spuugt veel en krijgt stevige koorts. Daarom besluiten we de volgende ochtend dat ik achterblijf met Noor en mama, en dat papa, Gerard en Siebe op pad gaan. Max blijft zoals altijd bij mij.

Gerard, Arthur en Siebe deden een mooie hike, Park Avenue genaamd, die ook fijn veel schaduw heeft. Ondertussen helpt mama mij om Nora te douchen en weer in bed te leggen, en te zorgen dat ze genoeg drinkt. Ik doe de was.. meer was.. en nog meer was. En maak de camper schoon, geen overbodige luxe. Ik begin me af te vragen waarom ik niet gewoon thuis ben, als ik voor de zesde keer met een lading was over de camping loop naar de wasmachines. Noor slaapt veel, en heeft hoge koorts, maar aan het einde van de dag houdt ze water binnen en wordt ze langzaam weer beter.

De volgende dag besluiten we toch weer met z’n allen naar Arches te gaan, om meer rond te kijken. We rijden wat rond en doen een korte hike met Nora in de draagzak, die is nog niet fit genoeg om te lopen. Ze heeft nog steeds koorts. We zorgen dat we begin van de middag terug zijn om haar te kunnen laten slapen in haar bed. Tot zover lijkt alles weer redelijk onder controle. We barbecuen, maken marshmallows en zitten bij het vuurtje.  

Na drie dagen in Arches is het tijd om door te reizen. We zijn niet terug geweest naar Moab, we hoorden van andere dat het een leuke (maar dure) plek is. Vanaf de KOA in Moab reden we naar Wonderland RV Park, dichterbij Canyonlands and Capital Reef (ook nationale parken). We doen eerst nog even boodschappen, want we hebben een supermarkt gevonden waar ze echt brood verkopen. Dus niet van dat eeuwig houdbare met suiker, maar meer zoals we het gewend zijn. En we houden erg van brood, dus met een vriezer vol gestouwd (10 kleine broden) gaan we weer op pad. Siebe had al gezegd dat hij buikpijn had, maar wilde toch graag in de auto met papa en mama mee ipv in de camper. Onderweg begint hij te spugen. Wij zijn niet in de buurt en natuurlijk hebben we weer eens geen bereik. Gelukkig hebben we afgesproken bij het Visitor Center van Canyonlands en daar kunnen we de auto schoonmaken (voordeel van de camper, je hebt altijd water en schoonmaakmiddelen bij de hand).

De kinderen gaan weer bij ons in de camper en Sieb voelt zich beroerd. Terwijl we naar onze camping rijden moet hij minimaal elke 20minuten spugen. Hij wil graag drinken en eten, maar als we daar aan toegeven moet hij het 10 minuten later weer bekopen. Het een hoopje ellende. Die rit duurde duurde in mijn beleving. Nouja, hij duurde ook uren, maar nog meer uren dan. Ik houd Siebe vast, moet op tijd bakjes/zakken in de buurt hebben, opruimen, Max voeden en Nora entertainen. Ik ben uitgeput tegen de tijd dat we aankomen. Ik herinner me vaag dat m’n ouders eten regelen, maar ik ben voornamelijk met Siebe bezig.

Het braken stopt gelukkig ergens gedurende nacht. Maar dan begint het er aan de andere kant uit te komen.. en net als je dacht dat er niets meer in z’n lijfje zat. Hij is nu echt beroerd, kan nauwelijks rechtop zitten, kan niet uit z’n bed klimmen voor de wc, kan alleen kreunen en slapen.

We besluiten het 24uur te geven, dan zou hij wel op moeten knappen. Maar hij wordt eigenlijk alleen maar zieker. Hij wil niets eten of drinken, en alles komt er aan alle kanten uit. Gerard en mijn ouders en Nora gaan op pad om het Nationale Park te bekijken en ik, Max en Siebe blijven achter.  Sieb krijgt nu ook koorts. Hij ziet heel bleek en heeft donkere kringen en ingevallen ogen. Hoe snel zo’n ventje van levendig naar ziek kan gaan, dat hebben we nog niet meegemaakt. We maken alles weer schoon en hebben weer ladingen was. Omdat hij niet opknapt besluiten we de volgende dag naar een kliniek te gaan. Allebei de kindjes worden nagekeken, want ook Noor is weer begonnen met spugen, en Siebe’s bloed wordt gecontroleerd. Hij krijgt een infuus met vocht en de dokter en verpleegkundigen zijn super vriendelijk. Hij stribbelt niet eens tegen bij het zien van de naald, en dat zegt was. Toen hij enkele dagen geleden een splinter in z’n vinger had hebben we hem met twee man moeten vasthouden, zo sterk en vastbesloten is hij dat je niet aan hem mag komen.

Zijn bloeduitslagen zijn goed, behalve de uitdroging, maar met het infuus lijkt hij al iets op te knappen. Met medicijnen, en met ijsjes met elektrolyten en rehydratie drankjes mogen we hem meenemen en rijden we naar onze volgende stop; Ruby’s Inn in Bryce.

Twee dagen ligt hij plat, pas dan lukt het hem om te zitten. Ik moet hem overeind houden en overtuigen om enkele hapjes te eten en drinken. Op de derde dag zet hij voorzichtig weer een paar passen. Ook al ben ik zelf dokter, en heb ik een enorme EHBO en medicijnkoffer bij me, nu was ik volledig machteloos. Ik kon weinig anders doen dan hem vasthouden, en het was mentaal en fysiek uitputtend. Ik was bang. het is echt anders als je aan het reizen bent, en veel verder van de bewoonde wereld of medische zorg vandaag, en je niemand kent. Gelukkig waren mijn ouders er, zij waren echt een grote hulp.

Ondertussen doe ik nog meer was. Je zou me moeten zien lopen met mn zakken vol kwartjes, armen vol was, opvouwbare wasmanden en flessen vol vlekverwijderaar en wasmiddel. Gemiddeld kost het je 2-4 dollar in kwartjes per lading, en dan nog zoiets voor de droger. Als ik mijn geld wissel voelt het alsof ik al in Las Vegas ben. Ik ben een held in het instellen van de machines, precies timen wanneer ik terug moet zijn en welke programma’s het beste werken. Ik kan mezelf denk ik wel een pro nomen nu. Als de kinderen niet ziek zijn doen we het samen. Ze vinden het erg leuk om de kwartjes in de machines te gooien en de was erin te doen, of te verplaatsen naar de droger.

’s Avonds maken we een vuurtje en zitten we met mijn ouders rond het kampvuur. De buren leren ons hoe we s’mores moeten maken (koekjes, chocolade en marshmallows gecombineerd). Overdag rijden we met Siebe, die langzaam opknapt en de rest door Bryce. Het is prachtig, maar eigenlijk doe je het geen eer aan als je alleen vanuit de auto en de uitkijkpunten kijkt. Helaas worden mijn ouders ook door het virus geveld dus hiken zit er even niet in. Op onze laatste dag doe ik mijn eerste en tot nu toe enige solo-hike. Ik heb gekolfd voor Max, trek mn bergschoenen aan, pak mn water, een boterham, camera, rugzak en stokken en spring op de shuttle bus. En het was heerlijk.

Soms, en in het bijzonder na zulke inspannende dagen, moet je gewoon even naar buiten. En deze hike, mocht je ooit in Bryce komen, is echt een aanrader. Het is de Navajo trail gecombineerd met de Queens Garden trail. De Ranger had me geadviseerd om hem tegen de richting in te doen, dus van Sunset (het punt, niet het tijdstip) naar Sunrise (weer; niet het tijdstip maar de locatie). Zo is het rustig (ik was grote stukken alleen op het pad in de natuur, ook door het tijdstip, ik zat om 8u in de bus) en je begint met een stevige afdaling, in plaats van dat je eindig met een stevige klim. Ik doe er ongeveer twee uur over, maar maak een hoop foto’s. Het eerste stuk is heel stijl met allemaal haarspeldbochten, en het Wallstreet. De komt midden in de hoodoo’s (zo heten de rotsformaties) en midden in staan ineens 2 400jaar oude bomen. Daarna loop je door de vallei en langzaam weer omhoog, tot je praktisch weer bij je beginpunt bent.

Ik voelde me bruisend vol energie. Niemand had me nodig. Ik was alleen met mijn gedachten. Een meneer stopte me en vroeg me waarom ik zo liep te grijnzen. Ik had het gewoon heerlijk naar m’n zin. En hoeveel ik ook houd van mijn gezin en familie, soms moet je gewoon even je eigen batterij opladen. Ik kan dat door in de natuur te zijn en te wandelen.  

Wat minder fijn was, was dat ook de laatste dag mijn mijn ouders is aangebroken. Twee weken vlogen vorbij, vandaag rijden ze naar Las Vegas en vliegen terug naar huis. Gelukkig hebben we hun volgende vlucht net geboekt, en komen ze over drie maadnen, als we naar de kust van New York gaan weer langs! Grappig genoeg verblijven ze vanavond in hotel New York, New York in Las Vegas.

We checken uit en gaan op weg naar Zion!