doordromen adventures

25 juni – 30 juni

As we entered Yosemite, it took our breath away. There were stunning views, and we were already glad we made it. We tried to go to the store or visitor center, but were not able to park our RV (not allowed) but of course Gerard just parked it and sat in it while I, Siebe and Nora went to the visitor center quickly. After that, we were able to go right to our spot in Upper Pines, which is on the side of the park where you can most trails (and you don’t have to take the shuttle, which is extremely crowded). We are offline for a few days (4 nights) and have no electricity or water, and we love these little getaways. There is just a sense of quiet on the campgrounds and the campsites in National Parks are way more spacious, you’re not on top of your neighbours. The stars at night, because there is just a little bit of light pollution are amazing.

The next morning, we have to move to a different site in our campground. The only way I could book this campsite is by having three different places in four nights. It is a bit of a hassle, but not too much. The previous night, I went to the campsite where were are staying today, and was kindly met by Matthias (NL) and Marissa (US), a couple who were staying in a tent. We had a nice chat, and in the morning, we were able to park our RV early in the new spot, and they checked out later (tents are not in the same spots as RV’s, which stay on the ‘parking’ spot on the site). We decided to take the stroller and walk to the Lower Falls. We took the shuttlebus going in (the kids love riding the bus) and because we are at the far end of the park, there was no line. But that quickly changed after the second stop, the bus was packed! 

We walked to Lower Falls and then took the Village Trail. There were SO many mosquito’s.. not funny. They ate me alive. That quickly changed my mood! After this trail, which is NOT stroller friendly, we found a way to the store and Visitor Center. We watched a movie about the National Park and ate a sandwich at the deli, while we filled in the Junior Ranger booklets. There is also a Native Indian village to explore, and more information about the first people living in the Valley. Part of the Junior Ranger programma is attending a Ranger talk, which are held at 2PM everyday, so we went there and learned all about skulls. The kids were sworn in and we went back to the campsite. This site (no 172 in Upper Pines) is just beautiful. There’s a little creek nearby and the kids enjoyed themselves with their boats and water and stones. Max was also very happy outside on his play mat. He just started rolling over a few days ago and can’t get enough of rolling around. There was enough shade, and at the end of the afternoon, we mad a fire in the fire-pit. We had corn on the BBQ, salmon and sausages, and some salade. It was lovely. Of course, we had to end this day with marshmallows. 

The next day, we had to move the RV again. But this time, the families in our next spot had just so much stuff and things to do that we couldn’t move the RV until 11:30. It was quit warm, so we decided to go to Happy Isles and the Art and Nature Museum, which were nice. The funny thing is, we walked there, going out off the campground and all the way around, and found out that there was actually a path on to the campground.. that took us 5 minutes. We didn’t know that, so I climbed trees and crossed little water with Nora and Siebe to get to our campground.. to find Gerard at the other side with the stroller, because he found the path. Well. My pants did not survive unfortunately, but it was fun and adventurous. 

As we are now staying for two night in one place, we wanted to go for a big hike the day after. We planned on getting up early and leaving early. That didn’t happen. I made wraps for lunch to take with us, the kids were awake later than usual and JUST before we left, Max had a poop explosion. And because they warned us about hypothermia, he was wearing a woollen bodysuit and woollen playsuit. Shit.. that’s not easy to clean! You can’t throw it in the laundry so we washed it by hand before we leave.

As we approached the Mist trail, volunteers took us aside and warned us again about hypothermia. The path goes up next to the waterfall, but because of the size of the falls now, we will get soaked. We wouldn’t be Dutch if we didn’t have rain suits and rain jackets on us, so we assured them we would be fine. The kids would be fine. They asked us to be careful. We’ve grown adjusted to the American way, they are way more cautious then we are. And normally, I think we are pretty cautious ourselves.

Anyway. We hiked up Mist trail, and as soon as we were going to go near the falls, we changed all in our rain gear. That was not unnecessary. I was on ‘double duty’ today, carrying Max on my front and Nora on my back and it was TOUGH. We climbed 33 stairs (as my Apple wacht told me), uneven, slippery wet stones, all the way up that waterfall you’ll see in the pictures. And then, because we didn’t want to go down, we hiked to Clarke’s point (up again). And then down. It was hot all the way, and let’s say, hyperthermia (too hot) was way more happening than hypothermia (too cold). Siebe hiked all of the hike after the waterfall, and therefore, Gerard could carry Nora. That was real nice. Nora even walked the last part, so that was fun!

On the walk down, a woman fell right in front of us. We had seen the helicopter earlier, picking up a guy with (wat we heard) a broken leg. Well, this lady broke her wrist. It was quit easy to recognise. Together with an ortho-nurse (who was also just in front of us) we took care of her. We found some ice, painkillers and dextro from people passing by and we stabilised her wrist with twigs from the trees and two scarves from her company. Sorry Rangers, we know we are not supposed to take things, but it was necessary. It was kind of fun to be working within those limits. The family texted me later that they made it to the hospital and that she was doing well, and that the ER doc was impressed by the construction. 

After this trail, we were muddy, wet, sweaty and doused in mosquito repellant.. and tired! Exhausted, to be honest. It took us all day, but we were very proud of the kids and ourselves, and the kids had a wonderful time. At the campsite, we had enough water so I could take a 2minute shower and build a fire. We barbecued again and ate marshmallows. The kids just can’t get enough. We met another Dutch mom earlier and exchanged some stories at the campsite. Time to tuck in!

The next day we left Yosemite again and drove all the way to Lassen Volcanic National Park. We stopped for groceries twice (yes, I forgot the diapers we went for in the first place) and it was about 42 degrees (Celcius) outside. We arrived at the campsite around 7PM, made dinner and went to bed. We’ll tell you about Lassen in the next post! 

NEDERLANDS

Als we Yosemite inrijden beneemt het uitzicht ons even de adem. Het is prachtig, en we zijn nu al blij dat we er zijn. We proberen naar de lokale winkel en het Visitor Center te gaan, maar je mag nergens met je camper parkeren. Gerard zou Gerard niet zijn als hij toch een plekje weet te vinden, en terwijl hij in de camper blijft met Max gaan Nora, Siebe en ik op pad. Hierna rijden we naar onze plek in camping de ‘Upper Pines’ die we gekozen hebben omdat je vanuit daar meerdere wandelingen kunt doen zonder dat je de auto/bus hoeft te nemen. We gaan offline voor 4 nachten, hebben geen water of elektriciteit. Maar wel een camper, en dat is al luxe! De meeste mensen kamperen in tenten of in hun auto. Veel avontuurlijker, maar met onze kinderen zijn we blij met ons mobiele huis. De campings in de nationale parken hebben rust over zich. De plekken zijn een stuk groter, je hoort en ruikt de natuur en kampvuurtjes. De sterren fonkelen meer in de nacht, ook omdat er weinig lichtvervuiling is. Het heeft gewoon iets extra bijzonders.

De volgende ochtend moeten we verplaatsen. We zijn dan wel zo gelukkig om op deze camping te kunnen staan, we moeten wel in 4 nachten op 3 verschillende plekken staan. Het is wat onhandig, maar je moet er iets voor over hebben. De vorige avond ben ik alvast naar onze nieuwe plek toegelopen en heb ik Mathias (NL) en Marissa (US) ontmoet. Zij hebben een tent, en staan dus op het niet geasfalteerde deel. Het is een soort parkeerplaats met daarna natuur (waar dus de tenten staan, de picknicktafels en de vuurkorven). Ze zijn zo vriendelijk om hun auto aan de kant te zetten, dus wij kunnen ’s ochtends vroeg al de camper verplaatsen. Zo hebben wij rustig de tijd om hun ding te doen, en kunnen wij alvast op pad! We nemen de kinderwagens mee en lopen naar de shuttle bus. De kinderen zijn dol op die bussen, en inmiddels zijn we gewend geraakt en kunnen we met hulp van omstanders het ding demonteren, kinderzitjes, kinderen, tassen en onderstel naar binnen manouvreren. En we boffen dat we aan het begin van de rit zitten, want het past allemaal, maar bij de tweede halte staan een stuk of 40 mensen te wachten, en het worden er meer met iedere stop.. zes haltes later stappen we weer met hulp uit.

We lopen naar de Lower Falls en besluiten daarna de Village Trail te lopen. Dat was geen succes met de kinderwagen, en er waren echt honderden muggen. Ze houden van mijn bloed dus ik word door een grote zwerm omgeven.. dat hielp mijn goede humeur direct om zeep. We vinden een tussenpaadje (oke, Gerard vindt het terwijl ik flink loop te mopperen) en lopen naar het Visitor Center. Hier kunnen we een film kijken, en er is een Indianendorp nagebouwd met informatie over de oorspronkelijke bewoners van de vallei, en over John Muir is ook veel te vinden, iemand die ervoor zorgde dat de Nationale Parken bekend raakten en uiteindelijk Nationale Parken werden. Een verplicht onderdeel van het Junior Rangerschap is het bijwonen van een praatje, dus na een broodje gaan we naar de Rangers toe. We leren dingen over verschillende soorten schedels. De kinderen beginnen al een aardig woordje Engels te spreken/begrijpen. Ze spreken losse woorden maar begrijpen vragen en opmerkingen al merken we, omdat ze in het Engels antwoorden terwijl wij de vraag niet vertaald hebben. We gaan nadat ze hun badge hebben gekregen terug naar de camping.

De plek die we nu hebben is namelijk heel erg mooi (nr 172). Er is een kreekje bij onze plek waar de kinderen met bootjes en takken en blaadjes spelen, en we maken een vuurtje. Er is voldoende schaduw en ook Max ligt lekker buiten op zijn speelkleed. Hij is begonnen met omrollen enkele dagen geleden en rolt nu als een balletje overal heen. Kraaiend van plezier. Hij wordt relatief vaak gedragen en geniet echt van momenten dat hij lekker zelf kan bepalen hoe hij ligt. Gelukkig hebben we een rail bij het bed gevonden in een van de laatste winkels, want ook als ik hem naar bed breng in ons ‘grote’ bed rolt hij graag rondjes.

Er gaat vandaag zalm op de barbecue, worstjes en mais. We hebben er salade bij en het eindigt zoals altijd als we vuur hebben met marshmallows. De kinderen vinden het spannend, want alles moet afgesloten worden. Alleen campers die aan alle kanten ‘hard’ zijn, dus geen doek hebben, en die alle ventilatie en ramen afgesloten hebben mogen eten in de camper bewaren. De beren kunnen namelijk auto’s en alles open maken, dus er staan speciale beer-resistente kasten per kampeerplek waar je je eten en toiletartikelen in op moet slaan. Draagt toch bij aan het avontuur!

De volgende dag moet de camper weer verzet worden, maar deze keer staan er op de nieuwe plek twee families met tenten en ongelofelijk veel spullen. We kunnen helaas niet voor 11:30 de camper verplaatsen, en tegen die tijd is het al behoorlijk warm. We gaan naar Happy Isles, een plek waar veel water stroomt in riviertjes en waar ook een Kunst en Natuurmuseum is. We lopen erheen en kleuren wat en ontdekken wat. Dan beseffen we ons dat we naast onze eigen plek staan, dus hebben we vanmorgen enorm omgelopen! Alleen hebben we de wandelwagen bij ons.. Ik ga op avontuur met Nora en Siebe, en Gerard neemt het pad. We klimmen over boomstammen, mijn broek legt het af tegen een boomstam en we klauteren. En als we bijna bij de camping zijn, en ik me afvraag hoe ik over de laatste obstakels ga komen staat Gerard aan de andere kant! Blijkbaar was een paar meter verder een beter pad. Ach, we hadden plezier!

De komende twee nachten staan we op dezelfde plek, en we willen nog een grotere hike maken. We hopen vroeg op te staan en op pad te gaan. Dat lukte niet. Tijdens het klaarmaken van de lunch, het klaar maken van de kinderen (die op dit soort dagen altijd ineens uitslapen) vliegt de tijd. En omdat ze ons gewaarschuwd hebben voor de kou heb ik Max in een wollen romper en pakje gehesen, en NET als we de deur uit willen gaan.. is er een poep explosie. Alles zit onder. En wol kan je thuis al niet goed wassen, laat staan hier, dus we doen toch eerst nog een kleine handwas. Goed, we gaan op weg.

We komen op weg naar ons pad (Mist Trail) ook nog vrijwilligers van het park tegen. Ze waarschuwen ons opnieuw voor de kou na de watervallen, en nadat we ze gerustgesteld hebben (we hebben regenpakken en regenjassen bij ons, en de kinderen hebben ongeveer 3 truien aan) mogen we op pad. Ze benadrukken ons voorzichtig te zijn. Nu hebben we al gemerkt dat de Amerikanen een stuk voorzichtiger zijn, en ons uitgebreid waarschuwen. Normaal gesproken zijn we best voorzichtig van onszelf.

We gaan op pad. Het is een klim, en zodra we bij de waterval in de buurt komen kleden we ons en de kinderen om. Dat was niet onnodig. Door al het extra water van de extra sneeuw die gevallen is, is de waterval enorm. En daardoor wordt je op het pad nat. Doorweekt. Ik draag ook vandaag twee kinderen, Max op mijn borst en Nora op mijn rug. En dat was INTENS. We klimmen en klauteren zoals mijn horloge aangeeft 33 trappen, en daar tussen lopen we ook nog omhoog. De stenen zijn nat en hier en daar glibberig. We willen niet via dezelfde route naar beneden (omhoog is makkelijker dan naar beneden) dus lopen nog verder omhoog naar Clarke’s point. EN toen naar beneden. Het was een hele warme dag, dus in plaats van te koud maakten we ons zorgen dat de kinderen niet te warm werden. Siebe heeft vanaf de waterval zelf gelopen, dus Gerard kon Nora op een gegeven ogenblik overnemen, en dat was prettig! En goed van Siebe, want het was echt hiken! Het laatste stuk liep Nora ook zelf, dat was helemaal een feestje. En dan ga je echt lekker traag.

Onderweg naar beneden mocht ik nog even aan het werk, een dame ging voor ons onderuit. Ze brak haar pols, en samen met een verpleegkundige die toevallig ook bij ons in de buurt liep hebben we met stokken, sjaals van omstanders en ijs van omstanders de pols gestabiliseerd. Ze vertelden me naderhand dat de SEH-artsen onder de indruk waren van de constructie, en dat ze het goed maakt. Sorry Rangers, we weten dat we niets mee mogen nemen, maar dit was een noodgeval. Het was wel leuk om met beperkte middelen iets te maken.

Na deze hike waren we modderig, doornat, bezweet en zaten we onder het muggenspul, en we waren moe! Echt intens moe. We hebben er de hele dag over gedaan om deze hike te doen, maar we waren trots op de kinderen en onszelf, en we hadden een leuke dag! We hebben gelukkig nog genoeg water, dus ik kan 2 minuten snel douchen. We bouwen weer een vuurtje en roosteren weer eten en marshmallows. De kinderen krijgen er geen genoeg van. We ontmoetten eerder een andere Nederlandse moeder en we wisselen nog wat verhalen en ervaringen uit (en luiers!). Tijd om naar bed te gaan!

Dan is het tijd om het park weer te verlaten, en vandaag rijden we helemaal naar Lassen Volcanic National Park. We stoppen onderweg 2 keer voor boodschappen. Ik ging voor luiers maar kwam zonder terug. Waar we stoppen is het iedere keer ongeveer 42 graden, dus we rijden liever (de airco van de auto is beter!) We komen rond 19u aan op de camping, eten en gaan naar bed. We vertellen je over Lassen in de volgende post!