doordromen adventures

18-22 MEI 2023

VOOR NEDERLANDS, SCROLL NAAR BENEDEN

We arrived at Mather Campground at May 18th, and after a full day of driving, we decided to park our RV at the campsite and take the shuttle bus up to the visitor center. As I already knew the big one was closed, we went to Vanderkamp visitor center. And if you are ever in the USA and plan to visit National Parks, I can’t emphasise enough; GO to the visitor center first. They are filled with friendly and helpful people, who will tell you all about the weather, the conditions of the roads and paths and give you nice advice about what to see and do, custom made for your circumstances. Because of my research, I already knew what I thought I wanted to do, but it was very nice to get some more advice.

Also, they have this thing called the Junior Ranger Programme. I remember it very well from my trip with my parents, you would do all kinds of challenges/exercises and you would get a badge. You would usually listen to a Ranger talk about the Park and animals, and my parents would translate.

Officially, Junior Rangers starts from age 4 and up, but all kids can apply. We gathered the booklets and went for dinner in one of the three restaurants at the rim. Let’s be honest, you don’t go for the food. I was very surprised by the waiter. The kids decided to help and bring back their highchairs themselves. They cooperated beautifully and carried the highchair a few meters to it’s destination. I was very proud. Then, the waiter came up to me and asked me if I could stop my kids. They could get hurt. I was very surprised. Sure. they can get hurt. Actually, they fall several times a day, and the bandages it my First-Aid kit are running low, but what’s against them helping out? I even made a joke about being a surgeon and being able to fix them but she was dead serious.

Of course, in that EXACT moment, they stumbled over each other (without the highchair) and started wailing because they scraped their knees. We quickly left the restaurant. Eating out with three kids can be a challenge. Not the food, because there are hardly any vegetables in the menu, but keeping all three kind of quiet. Usually, they want to run around, preferable yelling out HELLO to everyone. Also, Max is always a bit fussy between 5 and 8PM, so I end up walking and rocking hem to sleep, which triggers te kids to also leave the table. But they behave well, as well as you can expect from kids!

We took the shuttle bus to the campsite, together with an Hungarian brother and sister, who happened to know a lot about the constellations, and told is some nice stories about for example the Northern Star. It was pitch dark, we had to use the light on our iphones to see where we were heading. It was a real adventure, especially for the kids, who are usually in bed (or in a car going home) when its night, and this was next level darkness. 

That night, it was SO quiet. The campsites are really big and come with a picknicktable and a fire ring. After we got all three to sleep I went outside to make some pictures of the stars and messed around with my camera for a while. It was nice to have some time to myself. 

Afterwards, I climed in bed, everyone was solid asleep and I crawled into a warm bed. The next morning, the RV was really cold. We wanted to go for a big hike today, because it was Friday (not weekend yet, so hopefully not too much crowds) and wanted to start early. 

Max is usually the first to wake up, around 7AM, followed by Nora at 7:30, so we never need to set any alarms. We decide to take the stroller as the path is paved and I’m still not as strong as I used to be. We are dressed overly warm and by the time we start the trail we’ve already changed in to shorts and tees. Thankfully all the mom-blogs tought me to bring snacks, snacks and more snacks. More than you’ll think you’ll need. And they are right.

The kids walk and wonder and explore. One of the challenges is a kind of ‘bingo’ card where they have to find certain plants, animals and fossils. They really like it. They also have to draw some things and it keeps them entertained. We have to chairs on the stroller and a baby carrier, and they rotate between walking (we go REALLY slow then) and resting. In the middle of the day, we find a place with some sandwiched (lesson learned, make sandwiches in advance) and Nora and Max even take a nice long nap in the stroller). We ar doing the rim-walk from South Kaibab to the end on the left, and walk about 12KM. It’s a very good exercise, especially because we carry the kids often. 

At the end, the thunderstorms that were predicted for early in the afternoon hit us JUST as we end our trail at the visitor center. And it wasn’t just raining.. it was pouring. Buckets of water fell from the sky. The kids get sworn in and deserved their first badge. We decide to have an early dinner at the steakhouse so we can start bedtime right away when we’re at the RV. In the two minutes it took to get there, we were soaked. Everyone has a solid night of sleep.

The next day, we want to rest a bit, but also get some information about hikes for the next day, and we hadn’t seen the big tourist outlook, Mather’s point. Usually, when we decide to leave it takes us more than an hour to actually leave. This time was no different. The visitor center closed at noon, and we were there five minuted before. Just enough time to ask the ranger about the hike we wanted to do the next day. Not stroller friendly. With ups and downs. But doable! We stopped by the General Store on the way back and bought some more snacks and firewood. Back at the campsite Gerard started a fire and I took the laundry in the empty stroller and walked all the way back to the beginning of the campsite (almost a 15 minute walk) and did some laundry and took a shower. When I got back, the fire was burning and we prepared the grill we bought for a BBQ! We made corn (Nora’s favourite) with butter in aluminium foil, and sausages, and a salad. We loved the time spend outside. Gerard bought peanuts in their shell, and the kids were busy (for over an hour) to take them out. We had marshmallows for desert, and it really felt like camping. After the kinds went to bed, we stayed out under the star-filled sky. It was beautiful, and SO cold. I almost crawled in to the fire to stay warm. 

For our last day, we decided to take the last part of the Rim Trail, to the West, starting at Hermit’s point. We took the shuttle, transferred successfully and took the other shuttle. The weather was a bit different, and the bus driver explained that in case of the predicted thunderstorms, the trail would be evacuated. Luckily (for me) without the sun, it was a bit cooler. We started with the hike, but because Siebe was walking, it took a lot longer. We saw beautiful sights of the Canyon and some wildlife. We didn’t hike the whole trail but took the shuttle for a bit, did some groceries and had a lovely afternoon chill. Again, we started a fire. As we were outside, we saw new neighbours arrive, and they were a lovely couple from Vancouver Island. They had a tent, which intrigued Nora and Siebe and we had a lovely chat. After dinner, they joined us for marshmallow roasting and some drinks. They even invited us over to visit when we’re in Vancouver!

We loved the Grand Canyon. It was not too crowded (when you’re early and walk a few hundred meters from the big parking spots) and it was really beautiful and impressive. Now, we will go East, towards the Rocky Mountains! Stay tuned!

NEDERLANDS

Na onze avonturen in Bearizona en een volle dag rijden komen we op 18 mei aan op Mather Campground, we zetten de camper op z’n plek en nemen de shuttle naar het visitor center. Omdat de grote gesloten is gaan we naar de relatief kleinere, het Vanderkamp visitor center. En mocht je ooit in de States komen en Nationale Parken gaan bezoeken.. begin dan altijd bij het visitor center! Er zijn altijd vriendelijke rangers aanwezig die je van alles kunnen vertellen over het weer (tot zover hebben Google en Apple het weer nog niet goed kunnen voorspellen), over de condities van wegen en wandelingen, advies over welke wandeling bij jou past en wat de leukste dingen zijn om te zien. Omdat ik al het een en ander bekeken had wist ik al enigszins wat we wilden doen, maar het blijft fijn om advies te krijgen van iemand die het gebied goed kent.

Ze hebben ook iets superleuks voor kinderen, het Junior Ranger Programma. Ik weet het nog van toen ik klein was en hier met mijn ouders en broers was. Je deed allerlei opdrachten en leerde ondertussen over de oorspronkelijke bewoners en over de natuur en de parken. Ook luisterde je naar praatjes van de Rangers (die mijn ouders dan vertaalden). Als je je opdrachten gedaan hebt krijg je een Junior Ranger badge, en die kun je in alle parken sparen. De kinderen hebben ook een Nationale Parken paspoort, en mogen in ieder park stempels verzamelen.

Officieel begint het programma bij 4 jarigen, maar alle kinderen mogen meedoen. We hebben de boekjes vast opgehaald en kunnen vast bekijken wat de bedoeling is. We eten een hapje in 1 van de 3 restaurants. Laten we eerlijk zijn, je komt hier niet voor het eten.

Wat me wel intens verbaasd is de dame van de bediening. De kinderen hebben gegeten in een kinderstoel, die ze daarna weer terug willen zetten. Ze doen dat lachend en met een leuke samenwerking. Ik ben trots. Dan komt ze naar me toe. Of ik ze wil stoppen. Ze kunnen wel eens vallen of zich verwonden. Ik antwoord verbaasd dat het kinderen zijn, en dat ze op dagelijkse basis zich bezeren. Ik maak zelf nog een grapje, dat ik als chirurg het meeste wel kan gerstellen. Ze is bloedserieus, ze mogen niet helpen. Juist op het moment dat ik de discussie wel aan wil gaan struikelen ze over elkaar heen (zonder de kinderstoel) en liggen alle knieëen open. Keihard huilend nemen we ze snel mee het restaurant uit. Uit eten met drie jonge kinderen is soms een uitdaging. Niet vanwege het eten, want je kunt hier hard en lang zoeken naar groentes, maar om ze allemaal een soort van rustig te houden. Het liefste rennen ze rond, zingen ze heel hard en roepen ze graag HALLO naar iedereen. Max is ook vast onrustig tussen 5 en 8, dus die sta ik vaak te wiegen of loop ik in slaap. Dan denken de andere twee dat ze ook van tafel mogen en is het feest vaak compleet. Gelukkig blijft Gerard wel altijd netjes aan tafel zitten, hahah. Maar ja. Kinderen zijn luid, en soms wat wild. Ze gedragen zich prima.

Inmiddels is het donker buiten. En het is echt donker. Er is geen maan vannacht, en aan straatverlichting doen ze niet. We zien bij de bushalte een Hongaarse broer en zus, die iets van astrologie weten, en die ons onder andere iets uitleggen over de Noorderster. In het intense donker zoeken we met de lampjes van onze telefoons de bushalte. Het was een echt avontuur, in het bijzonder voor de kinderen, die normaal in het donker in bed liggen (of in de auto zitten) en eigenlijk is er altijd wel omgevingslicht. Nu niet.  

Oh en het was zó stil die nacht. De plekken op de camping zijn heel groot en er staat een picknicktafel en een vuurkorf. Nadat alle kindjes in bed liggen ga ik nog even oefenen met m’n camera, met sterren fotograferen. Met mijn nieuwe camera vind ik het lastiger dan met de oude! Het was fijn om even wat tijd in de stilte en alleen door te brengen. 

Na een kleine drie kwartier klim ook ik in mijn warme bed. De volgende ochtend is het bijzonder koud in de camper. We willen vandaag een stevige wandeling maken, omdat het vrijdag is (dus we hopen de drukte van het weekend te missen) en we willen vroeg op pad.

Gewoonlijk is Max de eerste die wakker is, tussen 6 en 7. Daarna is Nora de volgende, rond 7:15. Eigenlijk hoeven we dus nooit een wekker te zetten. We nemen de kinderwagen mee omdat het pad een geplaveid pad lijkt te zijn. Ik ben nog niet helemaal hersteld van de zwangerschap en daarna dus het is fijn als Nora en Siebe niet gedragen hoeven te worden. En de 12km die we van plan zijn gaan ze nog niet zelf lopen. Omdat het vanmorgen zo koud was hebben we iedereen veel te warm aangekleed, en als we aan het begin van het pad komen is het eerste wat we doen kleding wisselen voor korte broeken en tshirts. Gelukkig hebben alle moeder-blogs me geleerd dat je veel snacks moet meemen. En dan nog meer. En ze hebben gelijk. Om Siebe en Nora in beweging te houden moeten ze veel drinken en veel eten.

Ze wandelen en ontdekken. Ze zijn net zo enthousiast over de bomen die ze zien als de mieren en de eekhoorntjes en de raven. Op weg naar de bus kwamen we op de camping al een eland tegen. Een van hun opdrachten is een bingo-kaart waarop dieren staan, en een fossiel en planten. Als ze ze zien mogen ze ze afstrepen. Dat is hun favoriete bezigheid. Andere opdrachten bestaan bijvoorbeeld uit luisteren naar de natuur en kleuren of tekenen.

We hebben de twee zitjes op de wagen gezet en ze wisselen tussen wandelen (als ze allebei lopen gaan we het minst snel) en uitrusten. ’s Middags vinden we gelukkig ergens een winkel met wat boterhammen (les geleerd, volgende keer boterhammen smeren) en Noor en Max slapen zelfs een tijdje in de wagen. We lopen de rim walk van South Kaibab tot ongeveer over de helft. We lopen ongeveer 12km en het is een goede oefening, zeker omdat ik meestal Max draag.

Als we het einde bereiken begint het onweer wat al voorspeld was. Gelukkig is het later dan voorspeld, maar het begint te gieten. Echt echt gieten, het komt met bakken uit de hemel. De kinderen krijgen hun badge van een Ranger en daarna willen we wat eten. In de twee minuten dat we naar een restaurant lopen zijn we doorweekt. Na het eten nemen we vlug de bus naar ‘huis’ en vallen in slaap met het getik van de regen op het dak. Naar mijn weten is dat het aller aller allerfijnste geluid.

De tweede volle dag besluiten we wat uit te rusten na gisteren, maar we willen wel even naar het grote informatiecentrum, wat maar tot 12:00 open is. We hebben ook de meest toeristische uitkijkpunten ontweken, dus als je er toch bent willen we die ook wel zien (Mather’s point). Meestal kost het ons een dik uur vanaf het moment dat we besluiten te vertrekken tot het moment dat we echt weg zijn. vandaag is dat weer zo. We arriveren om 11:55 bij het informatie centrum en mogen niet meer naar binnen. Gelukkig wil de vriendelijke ranger buiten de deur mijn vragen wel beantwoorden. We willen het resterende deel van de rim trail lopen, maar dit deel is volgens hen niet te doen met de kinderwagen. Wel om te wandelen. Beetje heuvel-op en heuvel-af wel. We stoppen op de terugweg bij de grote winkel in het park en halen wat boodschappen en meer hout.

Bij de camper laat ik Gerard met alle kinderen achter, en loop met een kinderwagen zonder kinderen maar vol met was naar de wasmachines net buiten het terrein. Vergis je niet, dat is een klein kwartier lopen. Een wasprogramma duurt hier gemiddeld 30 minuten, dus ik heb ook kwartjes mee om mee te douchen. Helaas heb ik er dan niet genoeg voor ook de droger dus ik loop weer terug, voed Max, en ga weer naar de drogers. Zo kom je wel aan je stappen. Als ik van de droger terug kom brandt er een lekker vuurtje en we zetten ons barbecue rooster er boven. We gaan het proberen. We hebben worstjes en mais (in aluminiumfolie met boter), en een salade. En als toetje.. Marshmallows. Het is heerlijk buiten leven. De kinderen vermaken zich met het doppen van pinda’s. Het leven is goed.

Als de kinderen op bed liggen blijven we buiten bij het vuur zitten en lezen een boek, maar het wordt zo koud, ik kruip bijna in het vuur om warm te blijven!

Op onze laatste volle dag willen we het resterende deel van de rim trail lopen, en we nemen de bussen en starten bij Hermit’s Point en lopen naar het Westen. We worden door de buschauffeur gewaarschuwd, er zijn stevige onweersbuien voorspeld, en als ze komen gaan ze het pad evacueren. Goed vooruitzicht wel. Ik vind het heerlijk dat de zon niet zo brand, ik ben gisteren iets verbrand. We starten met de wandeling, ik draag Max op mijn buik en de rugzak met spullen op mijn rug, en Gerard draagt Nora in de kinderdrager. Siebe loopt, maar die heeft vandaag echt geen tempo, dus we schieten niet erg op. We zagen weer prachtige delen van de Canyon maar besluiten niet het hele deel te lopen en pakken de bus voor een stuk. We doen nog wat boodschappen wn stoken weer een vuurtje op de camping. Onze net aangekomen buren zetten hun tent op en iets in hun spullen en dingen herinnert me sterk aan het kamperen vroeger. Het is een aardig stel uit Vancouver Island, die met liefde hun tent aan onze kindjes laten zien. Na het eten komen ze gezellig bij ons marshmallows roosteren en kletsen we nog wat. Ze nodigen ons zelfs uit om tijdens onze rit langs te komen bij hen thuis!

We hebben genoten van de Grand Canyon, de plaatjes in boeken en op internet vallen in het niets bij de ervaring die je hebt als je het in het echt ziet. Het was niet heel druk, en als je een paar honderd meter bij de grote parkeerplaatsen vandaan loopt heb je het rijk bijna alleen. We loved the Grand Canyon. We gaan nu naar het oosten, richting de Rocky Mountains, maar maken eerst nog twee tussenstops!